Jeanne's Weblog

Guus heeft een productieve dag vandaag.
Vanochtend vermoordt hij een mus in de bijkeuken. Vanmiddag komt hij binnen met een grote, dikke muis.
Aan de bouw te zien is het geen rat, maar kwa formaat komt-ie een eind in de richting.

Guus is helemaal opgetogen. En anders dan normaal bijt-ie ‘m niet meteen de strot of nekwervel door om ‘m daarna op te peuzelen maar gaat hij met ‘m spelen.
Loslaten, grijpen, *krijs* doet muis.
Dan: wég is muis. Onder de bank.
En ‘goh’ doet Guus.

Nee! doe ik, til het kleed op dat hangt over de bank, schuif alles opzij dat naast de bank staat. Komop, Guus – vangen!
Guus vangt de muis. En laat ‘m ontsnappen aan de andere kant van de kamer waar ik alle dozen opzij schuif tot – yes! – Guus ook daar de muis vangt.
Waarna hij wéér met ‘m gaat spelen en dan verdwijnt de muis achter het houten kastje onder de vensterbank.
Ik til het weg. Guus kijkt even. Guus loopt weg. Guus gaat naar buiten.
Guus laat mij achter om het probleem op te lossen van wéér een grote in huis losgelaten muis.
Die nu óf hier een eigen bestaan gaat opbouwen óf (te zeer gewond) gaat liggen overlijden en rotten.

Leuk, hoor

Er zijn vast belangrijker zaken in de wereld maar ik krijg niet genoeg van de docusoap in de ren naast mijn huis.

Zo zie ik dat Otje zich steeds meer op haar gemak voelt. Ze onderzoekt alles, laat zich het eten goed smaken, houdt haar gebit bij door te knabbelen aan gevallen takjes, eet keurig hooi, slobbert water, rent af en toe een rondje, doet plof! om lekker languit ontspannen te gaan liggen.
En ze is zeer geïnteresseerd in Jozef.

Die doet of hij haar niet ziet.
Wel graaft hij een gang die R. dinsdag had dichtgegooid weer open.
Ook dit vindt Otje fascinerend.
Dat zóu een aanknopingspunt kunnen bieden om eens verder in gesprek te raken.

Maar Jozef is nog niet zo ver.

Om kwart over zes sta ik al naast de ren van Jozef en Otje.
Liggen ze innig omstrengeld? Nee.

De hele dag houd ik ze in de gaten.
Jozef zit op 1 huisje, Otje zit op ander huisje.
Dan zit Otje *in* dat andere huisje. En dan in het prieeltje.
Dan weer elk op een huisje, konten naar elkaar toe.

Regelmatig sta ik ernaast met de camera in de aanslag.
Maar deze ren ligt onder bomen met veel bladeren en het is bovendien een donkere dag.
Alle kiekjes zijn extreem vaag.
En wanneer ze opeens de neusjes tegen elkaar duwen en elkaar diep in de ogen kijken (voordat Otje gaat sprinten en Jozef er weer achteraan gaat) heb ik net de camera niet klaar.

Denkend dat ze er wel aan toe zijn en om ze wat meer variatie in het rennen te gunnen knip ik het achterste deel van de afrastering ook los.
Jozef onderzoekt de nieuwe situatie en stelt (denk ik) vast dat het hem bekend voorkomt.
Bij het volgende sprintje komt hij dus uit een hoek die Otje niet verwacht. Zodat (?) zij op hem gaat rijden en dan holt ze weer hard weg en hij er achteraan en dan gaan ze allebei op 1 meter afstand van elkaar zitten hijgen.
Tien minuten later: op een meter afstand van elkaar net doen of ze elkaar niet zien.
Een half uur later: elk bovenop het eigen huisje.

Wat duidelijk is veranderd: Otje is niet meer bang voor mij. Wanneer ik tegen haar praat, luistert ze door de oortjes aandachtig in mijn richting te bewegen. Lekkere hapjes wil ze inspecteren en ev. aannemen.
We hebben nog niet echt ontdekt wat ze lekker vindt – dat is jammer.

We doen ons best aan elkaar te wennen.
Ik probeer Otje gerust te stellen: ik ben *niet* eng, integendeel.
Toen ik vanochtend om zes uur en toen weer om zeven uur en anderhalf uur later nóg eens bij haar kwam kijken, schrok ze erg van me.
Dat ik eten bracht hielp niets.

Ik probeer uit wat ze lekker vindt.
Niet wortel, niet andijvie, niet witlof, niet paardebloemblad – althans niet voldoende lekker om daar ontspannen aan te knabbelen.
Wanneer ik ‘wilgentakje’ uitprobeer is het bingo – dat wil ze zelfs uit de hand eten. Jammer nou dat Jozef daar opeens óók zin in denkt te hebben (hij wil het anders nóóit) want nu schrikt ze weer van hém.

Een deel van de dag zit Otje in of bij het gammele prieeltje.
Terwijl Jozef op het huisje zit.
1x roken ze terwijl ik het zag aan elkaars neusje. Toen was het weer sprinten geblazen- zij weg, hij er achteraan.
De sprintjes duren wel steeds korter. En de vaste afstand tussen de twee is tussen de één en anderhalve meter.

Ik zet in op overmorgen samen in het prieeltje.
Misschien zelfs al morgen.

Tot groot genoegen van de Haagse Dierenbescherming zijn twee dierenwinkels in Rijswijk en Scheveningen met onmiddellijke ingang gestopt met het verkopen van konijntjes, cavia’s, hamsters en andere knaagdieren.
Als klanten zich in de winkels melden om een knagertje te kopen, worden zij voortaan doorverwezen naar het konijnen- en knaagdierenopvangcentrum Het Knaaghof.
“Dat zit momenteel helemaal vol, met gemiddeld steeds zo’n honderd dieren”, zegt Henny Greven van de dierenbescherming. Zij juicht de verkoopstop van de twee winkels dan ook van harte toe. “Veel mensen doen in dierenwinkels namelijk een impulsaankoop. Als zij na verloop van tijd de interesse verliezen voor het diertje, wordt het of gedumpt, of het komt in het opvangcentrum terecht, waardoor het daar steeds voller wordt.”

Lees hier verder.

In de auto overleggen R. en ik: zullen we (advies van Lilian) Jozef en Otje een dag in een ren in de schuur zetten.
Dan kunnen ze elkaar op neutraal terrein beter leren kennen.

Wat we niet moeten doen (en wat wij aanvankelijk wilden maar wat Lilian ons heeft afgeraden): de konijntjes elk in een nu in tweeën gedeeld deel van de ren zetten zodat ze door de tralies aan mekaar kunnen wennen.

Wat ik bedenk: gewoon in de ren zetten. Samen.
De ren is vanochtend door R. grondig herbouwd. Holen zijn gedicht, een deel van de bosjes is verwijderd, alle drie de hokjes zijn gereinigd en opnieuw ingericht. Verder is tussen het rechterdeel en het linkerdeel een stuk gaas. Dat kunnen we openvouwen, maar het is in elk geval ánders.
Zodat, denken we, Jozef niet territoriaal zal zijn. Althans niet érnstig.
Tegelijk geeft het feit dat het hem wel bekend voorkomt hem een ietsje overwicht dat hij wel kan gebruiken afgezet tegen de manier waarop Otje maar bleef en bleef op hem wippen toen hij dat duidelijk allang niet meer leuk vond.

We laten ze samen los.
Krijg nóu wat zien we Jozef denken. Hij inspecteert alle hoeken en (weggewerkte) gaten, nieuwe randen, een gevallen tak, verschoonde huisjes.
Whoa denkt (denk ik) Otje die hier een stukje graaft en dáár een stukje graaft.
Even de pootjes in de aarde, lekker vies maken, buitenkonijn met grote ren worden.

Dan trekt Jozef een kort (enkele seconden) sprintje achter Otje. Die gaat zitten en wacht af. Jozef gaat elders zitten en wacht ook af.

Ik breng R. naar de bus.
Wanneer ik terugkom liggen de liefjes-in-spe bij elkaar.
Helaas slecht te fotograferen want het is in de door bomen overhangen donkerte.

Weer een uur later (en nu nog steeds) is de situatie dat Otje in een hoek zit en Jozef elders in de ren.
Af en toe (eens per half uur) trekt zij een kort sprintje waar hij dan even achteraan gaat maar: ze vechten niet, hij blijft ook niet jagen.
Ook zie ik haar 1 van de hokken van binnen verkennen.

Liefde op het eerste gezicht en binnen zeven uur hartstikke klef zijn is het *niet*.
Maar volgens mij gaat dit helemaal goed komen.

Het komt goed, zegt Lilian.
Zullen we maar, zeggen R. en ik (tegen elkaar).
Ook omdat je -denk ik- na een half uur intensieve interactie niet meer konijn Otje uit de ren kunt tillen en vervangen door (bv) Stampertje en dan zeggen: nou, Jozef, dit is de volgende – kijk eens wat je hier nou van vindt.

Dan kijken ze elkaar opeens diep in de ogen en denk ik: deze zal het wezen.

Waarna ze samen in het mandje gaan omdat samen in de auto doodsangsten uitstaan moet leiden tot heftig bonden.

Als Otje dan ook nog eens in afwachting van het in de auto zetten Jozef gaat likken denken we: bingo!

Lilian scheidt een stukje van de Opvang af en zet Jozef en Otje (4 jaar, afstand van gedaan ivm “geen tijd meer”) erin.
Eerst gaan ze de nieuwe omgeving verkennen.

Dan gaat Otje op Jozef wippen en dan hij op haar en dan steeds vaker zij op hem en hij niet op háár – zo vaak dat ik begin te twijfelen of dit leuke konijn niet een bitch is die mijn lieve Jozef-konijntje het leven zéér zuur zou kunnen maken.

Lilian leidt ons langs de mogelijke kandidaten.
De beeldschone gitzwarte Stampertje (naam veranderen mág). De snoezige kleine hangoor Fleur. De overweldigend mooie zilvergrijze tank mm … ik ben haar naam kwijt. In elk geval: een érg groot konijn. En Otje.
Ik weet het werkelijk niet en R. valt voor de zilvergrijze tank.
Kán dat met de veel kleinere Jozef.
Het kán, zegt Lilian. En het zou ook best kunnen klikken.

We kijken eens goed naar het giga-konijn.
Ik aarzel.
Ik zet Jozef in het mandje naast Fleur die in haar kooi op de grond staat. Fleur kijkt even. Jozef gaat aan de andere kant van het mandje zitten met de rug naar Fleur toe. Love at first sight is dit in elk geval *niet*.

Ik heb een zwak voor Otje. Misschien ook omdat ze in het hok zit dat ik met een maandelijkse donatie financier.
Alsof ze voor me bestemd is. En dus ook voor Jozef.

Vorige week was ik met R. bij Ranzijn om dierenvoer te kopen.
R. zou betalen.
Zodat ik, toen ik een kussentje tegenkwam waarvan ik vermoedde dat Sammie het geweldig zou vinden en dat R. duidelijk monsterlijk vond, niet aandrong.
We hebben geen ‘ach toe nou, kóop dat nou voor me’-relatie en evenmin ‘nou, dan betaal ik dit wel zélf’.

Vandaag ben ik zelf bij Ranzijn.
We komen hooi tekort omdat we morgenochtend de nieuwe liefde voor Jozef moeten halen en daartoe drie huisjes gerieflijk moeten inrichten.
Nieuw hooi wordt pas ‘s middags bezorgd, vandaar.

Op weg naar het hooi loop ik langs de kussentjes. Het ene is nog lelijker dan het andere.
Zo is er 1 met koe-achtige vlekken met een giraffe-hoofd. En een knalgele waarvan ik niet eens heb gekeken wat voor hoofd hij had.
Deze vind ik nog net acceptabel. Omdat ik weet dat de kleine man ‘m fantastisch zal vinden.

Het eerste uur negeert hij hem. Dan zet ik hem erop en gaat hij heerlijk masturberen (sorry: geen foto).
Dan even mooi poseren voor de foto.

En daarna wassen en slapen en slapen en slapen.

Helaas niet in te sluiten dus ff klikken als het je leuk lijkt (ook met Jerry Orbach)

Inge mailde me dat haar was opgevallen dat ik nooit meer melding maak van de kippen – ging het wel goed met ze.

Jazeker gaat het goed met ze! Ze leggen geen eieren en ze zijn in de rui maar verder is alles helemaal ok.
Alleen zijn de Wyandottes veel minder fotogeniek dan de tuttebolletjes waren.
Richt er een lens op en ze bewegen.

Net toch weer een poging gedaan.
Een bakje met overheerlijke hapjes samengesteld: gekookt eitje, flintertjes XO-Beemsterkaas, overgoten met een papje van vers rauw Bio-ei (klasse 0). Ook wat gesneden andijvie gestrooid.
Dot wou wel smullen maar *niet* roerloos met een lekker hapje in het mondje poseren.
An en Bernadette waren bereid wat argwanend naar de camera te kijken.
Maar echt arty werd die foto evenmin.

Maar: ze leven. En: ze zijn happy. Ze trekken ook steeds meer met hun drieën op.
Alleen zijn ze geen fotomodel.
(even klikken op de foto’s voor vergrotingen)

Jaap gaf in een commentje blijk van Bijbelkennis en bewees hoe nuttig die is.
Alsof ik dat niet al wist, werd ik het me deze week nog eens extra bewust.

Ik dwaalde over het kerkhof in Schermerhorn.
Ik zag deze steen.

Ik verbaasde me over de tekst: “De liefde die zichzelf niet zocht.”
Ik interpreteerde: deze vrouw (ooit getrouwd) ontdekte op latere leeftijd dat ze eigenlijk lesbisch was.
Dat was niet ‘gezocht’ maar ja: de liefde, hè.

Om niet plat op mijn gezicht te gaan google ik toch even die uitdrukking: “de liefde die zichzelf niet zocht”.
Het blijkt Bijbels. Uit Korintiërs 13:4-13.

En “liefde die zichzelf niet zoekt” is onzelfzuchtige liefde.
Een vrouw die niets van de Bijbel weet moet érg oppassen voor ze conclusies trekt.

Konijntje Snuf is dood.
Eer-eergisteren rende ze nog dartel rond en zat lekker te vrijen met vriendje Jozef.
Eergisteren was ze wat suffig en had geen honger.
Gisteren gingen R. en ik met haar naar de dierenarts.
Die betastte haar en vermoedde dat het haar nieren waren.

Gisteravond nog even overlegd: Snuf leek niet ongelukkig onder haar warmtelamp, ze dronk zelf, knabbelde ietsje hooi.
Vanochtend belt de dierenarts: situatie is verslechterd, ze valt om wanneer ze op haar achterpootjes probeert te staan.
Helemaal verzwakt.

We besluiten tot inslapen.
“Ze heeft het goed bij je gehad” zegt de dierenarts heel aardig.
Dat is waar, en ze is tien jaar geworden.

(links op de foto: Jozef, rechts: Snuf)