Jeanne's Weblog

Over mezelf en andere dieren

Over de ezel en de steen

Ik geef graag kadootjes.
Om mensen blij te maken, wat mij zelf ook weer blij maakt.
Minder vriendelijk geformuleerd: ik ben een *pleaser*.

De laatste tijd geef ik artikelen weg voor goede dierendoelen.
Wat fijn is voor die dieren, maar natuurlijk hoop ik ook dat de organisator van zo’n doel het weet te waarderen.

Eerst presenteerde ik die artikelen zelf: foto, beschrijving, bepaling prijs, verzending.
Tegenwoordig stuur ik dozen vol aan die het verder regelen zal.

Dat loopt niet altijd goed (ik vertelde daar al eerder over).
En eerst dacht ik ezel-steen maar toen toch weer ‘proberen’.
Dus geweldige selectie gemaakt van mooie nieuwe puzzels, mooie nieuwe poppen, mooie nieuwe magneten, mooie nieuwe ansichten etc.
Veel zelfs speciaal voor dit doel ingekocht.

Gisteren giga-pakket verstuurd.
Vandaag div mailtjes met gezeur over dat PostNL vast te laat zal zijn áls ze al vandaag bezorgen want het is altijd wát.
Ik begin me ellendig en bijna schuldig te voelen dat ik iemand dit aandoe.

Maar .. Pakket arriveert.
Alleen heeft ze geen tijd het uit te pakken want ze krijgt bezoek.
Jammer.
Vele uren later: uitgepakt, leuk hoor, en “voor jou ruimt het zo ook lekker op.”

Ik kan wel janken en denk: leer je het nou nooit?
Van die ezel en die steen dus.
(en ja, heb nog wel het een en ander rechtgezet maar de glans was er toch vanaf)

Bygones

Omdat ik ‘between relationships’ (lees: series) ben, hang ik alweer een week of wat in Grey’s Anatomy.
Net als vroeger stoort me het eindeloze geneuzel over relaties.
Met een beetje (on) geluk eindigt elke aflevering in tien minuten klef gedoe. Soms raakt het ‘uit’, soms wordt de al dan niet nieuwe liefde extra heftig verklaard.
Smak-kus-smak.

Maar waarover ik het wou hebben.
In de serie doet Meredith onderzoek naar Alzheimer.
Ze wordt afgetroefd door die man die in Ally McBeal steeds ‘bygones’ zei (daar heette hij Fish).
De man heeft zijn onderzoek eerder af en heeft het getest op muizen (shot van ‘Fish’ en Meredith in een kamer met tientallen kooitjes met muizen) en hij publiceert er ook eerder over.

Meredith is boos en stelt vast dat hij alleen heeft getest op mannelijke muizen en gaat nu zélf testen op alleen vrouwelijke muizen en etc.

Muizen

Testen op muizen wordt blijkbaar normaal gevonden.
Dat je muizen (m/v) Alzheimer geeft.

Ik zie niet direct voor me hoe dat zou moeten, met een prik??

Maar daar gaat het niet om.
Je dient ze dus bewust een rotziekte toe om jouw gelijk te bewijzen.
Want dit heeft niets meer te maken met een ‘hoger’ goed: het genezen van de zieke mens.

Dit zijn fragmenten uit de laatste seizoenen.
Dus uit een tijd waarin testen op dieren (gelukkig!) niet meer normaal wordt gevonden.
Niet hier maar – neem ik aan – toch ook niet in Amerika.
Zou er dan helemaal niemand tegen die uitzendingen hebben geprotesteerd?
Ik vrees van niet.
Dóór naar weer een moeizame relatie of een ge/hervonden verliefdheid.

O got :-(

Via FB heb ik een hoop mensen leren kennen.
Nou ja ‘kennen’- we delen interesses. Meestal voor dieren of voor muziek.

Aan die muziek kun je je niet veel builen vallen.
So what als iem opeens óók van rap blijkt te houden en/of er lol in schept regelmatig de ganse Ring helemaal uit te zitten.
Waar deze bel canto-vrouw (tevens Springsteen-fan) niet aan moet denken, maar ieder haar meug.

Moeilijker heb ik het er mee wanneer een muziekfan opeen ook een (in mijn ogen: overdreven) reli-fan blijkt te zijn, die elders van alles uit de Bijbel quote.
Een enkel kwootje – ok.
Maar keer op keer lappen van Gods Woord??

Erger: iem die ik alleen ‘ken’ via dierengroepen en die opeens schrijft “we hebben allemaal Wilders gestemd en…”
Ik laat het beschaafd bij dat ik dat niet heb gedaan en pas mijn profiel aan door daar ‘lid van de Partij voor de Dieren’ aan toe te voegen.
Om verwarring te voorkomen.

Maar nu.
Dezelfde Wilders-vrouw blijkt opeens met iemand die ik (tot nu) wel hoog heb een Wappie-instelling te delen.
Die ze uiteraard niet duiden als Wappie maar als ‘intelligente diepe denkers’.
Dit allemaal niet in een eigen, goed onderbouwd betoog maar in een kopie-en-plak van een andere ‘diepe denker’.

O got dus.

Knuf

Wat is het heerlijk te slapen met een kat in je armen.
Niet al mijn katten wilden dat.
Maar sommige wel.

Missch niet letterlijk in mijn armen maar tegen mijn borst, boven de dekens op mijn bovenbenen.
Ook fijn: in de knieholte.
In elk geval fijn: spinnen. Bij voorkeur hárd.
Wat Lexje sowieso nooit doet.

Lexje/Suzy slaapt nooit in mijn armen.
Heel soms heel even in mijn knieholte.
In de vroege ochtend wanneer het bijna ‘opstaan’ is.

ALS ze niet aan de wandel is wanneer is ’s avonds in bed stap, ligt ze óf in het midden van mijn grote (formaat lits-jumeaux) bed óf aan de kant dichtbij het raam.
Bij ‘in het midden’ probeer ik zelf zó in bed te stappen dat ze geen last van me heeft dus alleen wat verstoord opkijkt.

Bij ‘zij aan de andere kant’ gebeurt het soms dat ze wat opschuift in mijn richting.
Ik wéét dat ze dan niet bedoelt dat ik aan haar moet zitten! maar soms (nee: te vaak) beheers ik me niet.
Een klein aaitje! éven een voetje vastpakken.
Mag het? mag het?
Maar Babypoes ervaart het als een overduidelijk #metoo en gaat direct ergens anders liggen.

Zodat ik me afvraag of je een kat kunt leren tegen je aan, liefst in je armen maar ieg tegen je aan te slapen.
Maar de vraag stellen is haar beantwoorden 🙁

Verstandig eten

Gisteravond: twee egeltjs in de tuin direct achter het huis. Een normaal formaat en één ietsje kleiner. Baby?

Ik zie de kleine de harde Purizon kattenbrokjes eten die ik voor ze heb neergelegd (de niet lam-vis, de favorieten van Lexje en buurkat Loeki, deze blieven ze niet). ‘Grote’ egel stort zich op wat er nog ligt aan restje vogelgraan.
Ik denk: morgenavond dus wat meer van dat graan neerleggen.

En ga daarna googlen. Oei.
Want egel mag *niet*: meelwormen, zonnebloemzaden, pinda’s.
Wat in het vogelgraan zit.
Wél is geoorloofd: stukjes appel of banaan of komkommer (mits héél af en toe).

Ei!
Alleen hardgekookt (zegt 1 site), ook vers en ongekookt (zegt andere site) maar (weer elders): niet váák.
Als ik dit zo lees heb ik ze in de loop der tijd ernstig mishandeld.

Ooit kocht ik egelbrokjes in de dierenwinkel maar daar vielen mijn katten juist wél op aan.
Dus gaf ik ze ongekookte eieren met een klap erop (om ze makkelijk te laten kraken).
Niet melk (dat weet ik) en altijd bakje water (weet en doe ik ook).

Jammer dat egeltjes niet kunnen praten.
Dan zouden we kunnen bespreken wat ze lekker vinden én wat gezond voor ze is. En dan maar hopen dat ze me daarbij de waarheid zouden vertellen.
Mbt dat laatste.

Snoezepoeten

Op FB heb ik veel vrienden (meestal: v) die van dieren houden. FB’s algoritme was er dus als de spreekwoordelijke kippen bij om ervoor te zorgen dat ik ook lid werd van allerlei dierenclubs.
Op zich prima.

Veel van die clubs halen hondjes uit een ver buitenland om ze hier te laten adopteren.
Wat makkelijker lukt naarmate de hond er snoeperiger uitziet.

Toch zijn er mensen die de aanwezigheid van de aanbiddelijke snoezepoet niet trekken.
Soms omdat ze zich totaal op het schattige plaatje hebben verkeken: bruine oogjes waarin je wilt verdrinken, een super-aaibaar lijfje dat ervan droomt op je schoot te zitten, pootjes die braaf aan de lijn willen wandelen, een blaasje dat nimmer nooit in huis een plas zal doen.
Ook niet van onwennige zenuwachtigheid.

Sommigen proberen het oprecht. Wekenlang.
Anderen staan de volgende dag alweer met het bundeltje ‘tegengevallen’ op de stoep bij de stichting die het ze leverde.
Dít was niet wat ze in hun hoofd hadden toen ze het bestelden.

Daar kun je iets van vinden. Veel mensen doen dat ook.
Zelf zou ik er niet eens aan beginnen, dus ik oordeel hierover maar een beetje.

Voorzichtige vragen

Over het algemeen zitten ‘we’ op 1 lijn.
Tot iemand in zo’n groep voorzichtig vraagt waarom al die getraumatiseerde honden eigenlijk uit verre buitenlanden moeten worden gehaald. Onze eigen asiels zitten toch ook vol?
En – nog erger – waarom onze weldoeners 4, 6 en soms wel 10 zielige buitenlandse hondjes in huis nemen die dan een rugzakje blijken te hebben, honger krijgen en ook nog ziek kunnen worden – soms met hun allen tegelijk (prijskaartje dierenarts).

Wat dán?
Crowdfunden! Dat lost het op want je hebt altijd lieve mede-dierenvrienden (v) die per zieligerd wel wat geld willen overmaken.

Maar die vraag.
Het waarom (4, 6, 10) als je niet bulkt van het geld dus op je vingers kunt natellen dat tegenvallers met de geredde lieverds tot enorme financiële problemen zullen leiden.

De zottin die deze stomme vraag stelt wordt natuurlijk subiet uit de groep gegooid en door alle leden elk voor zich ook nog eens geblockt.

Oeps (she did it again…)

Het zal je maar gebeuren.
Je bent een snoezige Babypoes die normaal slaapt van midden in de nacht tot midden in de dag, dan een kleine wandeling en pas tegen donker écht erop uit.

Omdat je weet dat jouw taak in het leven muizen vangen is, vang je dan een muis.
Omdat het niet alleen ‘werk’ hoeft te zijn, martel je die gezellig een uurtje dood.
Favoriete plek: badkamer.
Allerfavorietste plek: de badkuip.

Vanochtend doorbreek je je eigen ritueel en staat al met je personeel om half negen op.
Om half tien: hebbes!
Muis doet een paar goede pogingen en klimt *bijna* uit de badkuip via de doucheslang dus maak je het nog wat leuker en tilt muis uit het bad op de vloer.
Dit zóu moeten eindigen met iets als “en gelachen dat we hebben” alleen slaagt muis erin zich ergens in de badkamer te verstoppen.
POEZENVLOEK! (ik weet niet hoe die klinken dus schrijf het maar even zo op)

Je besluit het hele huis af te breken, in de woonkamer een nog volle doos met breekbare(!) spullen hárd van een krukje te smijten op z’n zij en dan nóg geen muis!
Personeel probeert je te troosten met een smakelijke (dat wel) liquid snack – maar daarmee heb je je muis nog niet terug.
Dus weer op pad.

Soms zit het Babypoes niet mee.

I listen to the radio

Uit een soort macht der gewoonte luister ik elke dag vrijwel de hele dag naar Radio 1.
Alleen bij Astrid de Jong en Merlijn Schneiders niet. Er is maar zoveel ergernis die een vrouw zichzelf met opzet aandoet.

Vanochtend luister ik naar het R1J, gesprekje met iemand uit Loosdrecht die boos is over de asielzoekers, die hij consequent de ‘uitgeprocedeerde asielzoekers’ noemt.
Goh, denk ik, is dat echt zo? Wordt het een locatie voor *uitgeprocedeerde* asielzoekers? Even checken en het antwoord is: nee. Maar de verslaggever laat de man breed uitpakken zonder een momentje ‘jamaar’ er tussen.

De middag. Weerman vertelt over de harde wind en presentator Fleur roept enthousiast dat die wind toch fijn is voor de natuurbranden die nu overal woeden? Dan doven ze toch?
Alsof het een kaars is die je zo kalmpjes uitblaast.

Eh, nee! Corrigeert de weerman nog.
De wind maakt het juist erger.

Geen reactie.
Maar misschien zit ze zich nu al de hele avond kapot te schamen over deze enorme blunder.
Maar – en dat vrees ik – misschien ook niet.

Marcus Anthonius

De vrees van elke konijnenmoeder: een konijn dat plotseling niet eet.
Want een konijn waarvan de darmpjes een dag niet werken, gaat dood.

Vandaag is het weer eens zover.
Marcus Anthonius, de grootste vreterd van mijn vier konijnen, heeft geen honger.
Van het ontbijt neemt hij nog een paar hapjes, daarna hoeft hij niks meer.

Vangen (door de buurman, van mij laat hij het niet toe) en rap naar de eigen dierenarts.
Waar het kwa personeel nog net zo’n janboel is als de vorige keer.
Er is 1 da (die het te druk voor ons heeft) en verder werken ze met ZZP’ers (van wie er nu niemand is).

Ik word verwezen naar een dierenkliniek in Heerhugowaard.
Waar de da geen idee heeft wat het konijn mankeert. Mogelijk iets met het gebit maar mogelijk ook niet dus gaan we eerst pijnstillers toedienen én iets om de darmen op gang te helpen.
Geen succes? Dan terugkomen.

Met twee flesjes ga ik naar huis en zie daar dat ze allebei een identieke opgeplakte sticker hebben (novacam, maar het andere flesje IS echt iets anders).
Ik bel op en idd, jammer nou: foutje.

Thuis is het konijn vooral blij weer thuis te zijn en verder zijn we allebei gevloerd.
Zet ‘m op, konijn! (dit is ‘m)

Puberen

Poes Lexje aka Suzie Q aka Babypoes is een schatje alleen heeft ze de neiging vooral ’s nachts op sjouw te gaan.
Ze is aan het ‘puberen’ zegt buurvrouw Esther bij wie zusje Loeki, een veel kalmer typje, woont.

Er zijn veel nachten dat ik wakker lig omdat het schatje op sjouw is en ik dus(..) geen oog dicht doe tot ze thuis is en dan bij voorkeur op bed tegen me aan ligt.
Soms tref ik het en slapen we samen in (en gaat ze pas later op pad maar dat is dán).

Gisteren was zo’n ‘fijn dat ze thuis is’-nacht tót ze van bed sprong en van de vensterbank naar buiten ging zitten turen.
Duidelijk ge-a-gi-teerd.

Dus(..) sta ik ook op en doe mijn best te zien wat er buiten is dat haar zo onrustig maakt.
Ik heb een buitenlamp en dat helpt maar toch duurt het even voor ik zie wat haar enerveert.
Een egeltje!

Lexje in de stress, ik vertederd.
En het herinnert me aan mijn goede voornemen dat er steeds maar niet van komt: harde kattenbrokjes buiten aanbieden voor het in de nacht fouragerende egeltje.
Het merk Purizon is ok (ik informeerde een tijdje terug bij een Stichting), veel andere merken gooien er troep bij die niet goed is voor egel.

Net dus brokjes buiten gelegd.
Waarna het wishing and hoping is tot Babypoes weer thuis is.

Chillen

Na het met succes bezwangeren van je liefje is het goed chillen met je besties.

Vogels

Ik ben dol op vogels, besteed een groot deel van mijn inkomen aan vogelvoer.
Een deel is niet (meer) bang voor me, maar dat is wat anders dan in de houding gaan staan en zoet even poseren.

Terwijl ik op FB een paar vrienden heb die er wél in slagen geweldige vogelfoto’s te maken. Daar kijk ik dus graag naar, maar wel met een ietsje afgunst.

Deze foto maakte ik vanmiddag vanuit de woonkamer, dus door glas.
Er valt een hoop op af te dingen maar ik ben er blij mee en specht is niet gestoord dus tot op zekere hoogte ‘everybody happy’.

Onderzoek

Ik hád nog een stukje willen schrijven over een recente pet peeve van me mbt de Volkskrant: die ellenlange stukken waaraan geen eind komt terwijl de inhoud er niet interessanter door wordt.

Laat ik nou vanmiddag worden gebeld door een ‘onderzoeker’ van VK: of hij me wat vragen mag stellen over de krant want ik ben al zo lang lezer.
Het mag en ik steek van wal.

Waarna hij probeert me te ‘plaatsen’.
Wat interesseert me? Politiek en natuur. Ik licht toe dat ik Partij voor de Dieren stem (hij ‘Partij VAN de dieren’, ik corrigeer maar dat blijkt zinloos).
En die natuur: bedoel ik dat ik tuinier of wandel? Ik vraag of hij me mogelijk ondervraagt op basis van mijn leeftijd. Nee, zegt hij (maar ‘ja’ doet hij).

Dan wil hij me een kadootje geven. We ‘gaan’ naar de Bruna en ik mag iets uitzoeken.
Wat zal het zijn? De Margriet? De Libelle? Flair?
Nee.

Donald Duck dan? Ja, doe dat maar.
Maar hij wijkt uit naar het nieuwe(?) blad Katrien, kende ik dat, nee. 1 exemplaar per maand voor € 2,50.
(Hoezo ‘kadootje?’)
Geen belangstelling.

Waarna we zijn uitgepraat.
Wat moet ik daar nou van denken.

Taal

Ik merk dat ik defensief wil beginnen met iets als ‘ik ben geen taalpurist’.
Wat ik idd niet ben en ik maak zelf ook taalfouten die ik me soms aantrek en soms ook niet.
Maar er is 1 ‘dingetje’ waar ik echt niet tegen kan en mijn ergernis groeit naarmate ik het vaker tegenkom.

Dat is ‘me’ als in ‘me zusje’ ‘me voet’ ‘me jurk’ – nou ja, noem maar op, alles waar een normaal Nederlands sprekend mens ‘mijn’ of ev ‘m’n’ zou gebruiken.

Ik wend me tot google, hoewel dat niet echt nodig is, ik wéét wat correct is en wat niet.
Toch vind ik daar nog iets dat me verrast.

Taalkundige Peter Arno Coppen denkt dat de jeugd onbewust een nieuw systeem aan het invoeren is.
Het woordje ‘me’ zou in dat systeem een mentale handeling aanduiden, net als in Ik bedenk me en Ik stel me voor.
Omdat ‘beseffen’ een mentaal proces is, is het logisch dat daar ‘me’ bij hoort.

O got.
(en ja, ik wéét dat dat evenmin fatsoenlijk Nederlands is en ik hád ook ‘oh Brother!’ kunnen zeggen maar dan was het weer een anglicisme geweest).
Misschien maar afsluiten met iets als ‘nou ja, lamaar’.

Onderzoek

In het Kuuroord werden we soms op iets getest.

Er was een vraag die ongeveer luidde: hebt u het laatste jaar iets aangeschaft waar u niet mee overweg kunt.
En jawel: de magnetron.

Ik hád een oude combi magnetron-oven die alles kón en waarmee *ik* alles kon, maar die ging kapot.
Kocht toen een nieuwe, simpele, want ja, je hoort zo’n ding te hebben.
Had alleen nooit zin me erin te verdiepen.

Hun conclusie: ik kan niet omgaan met nieuwe, gecompliceerde artikelen.
Wat weer leidde tot verdergaande conclusies die ik nu maar even laat.

Maar ik kan heel goed omgaan met mijn PC (nou ja, zo goed als de meeste mensen, tuurlijk loop ik wel eens ergens tegenaan) en met mijn laptop en mijn phone en mijn e-reader en mijn bridge camera en mijn fotobewerkings-software en mijn tekstbewerkings-software en nog zo wat.
O ja, autorijden kan ik ook, in de eigen auto en in Amerikaanse huur-automaten.

De conclusie hád dus ook kunnen zijn: ze maakt zich eigen wat ze interessant vindt en koken interesseert haar totaal niet.
Opwarmen doet ze daarom liever ‘gewoon’ in de koekenpan dan zich te verdiepen in de nieuwe microwave.

Maar dat leren ze blijkbaar niet in de opleiding.
Dat iets kan zijn wat het lijkt.

Testing… testing

Ik heb tussen de 5 en 10 jaar les gegeven op een HBO.
Ik stel me voor dat ik mijn leerlingen dit fragment uit een radioreclame zou voorleggen:

“Je vader leest iedere ochtend de krant. Met een kop koffie.
En een beetje gemopper over de politiek.
Je moeder ontbijt in haar kamerjas. Met een croissantje.
Zonder haast.”

Waarna ik de vraag in de groep gooi wat hier niet klopt.
Als het goed is springt men collectief op, briesend van verontwaardiging.

Mochten ze – ook collectief – vervallen in niet-begrijpend zwijgen, dan heb ik in de lessen tot dan toe iets vreselijk verkeerds gedaan.