Jeanne's Weblog

Over mezelf en andere dieren

Caruso

Ik heb twee setjes konijnen.
Eén in de achtertuin, één naast het huis.
Van het setje naast het huis ging ooit, een jaar of vijf geleden, het mannetje dood.

Buren wilden graag het andere konijn, het vrouwtje, hebben.
Voor hun dochter.
Ik regelde bij een opvang een partner en liet de buren beloven dat het stel een ruime buitenren in hun grote tuin zou krijgen.

De ren werd een mini-optrekje en toen het vrouwtje-konijn dood ging werd het mannetje, dat de naam Caruso had gekregen, een solo levend binnenkonijn.
Mijn zachte en minder zachte aandrang om er een vriendin bij te nemen (konijnen zijn groepsdieren) werd weg-gewimpeld: Caruso was gelukkig zoals-ie was.
Met de dochter als maatje.

Toen kreeg de dochter een vriend waar ze steeds vaker was en waar ze tenslotte bij introk.
Caruso meenemen was geen optie, daarvoor was het huis van de vriend te klein.
Dús levert ze de nog steeds kleine man (hoe oud zal hij zijn? vier?) zaterdag in bij een asiel.

Of ik afscheid wil nemen.
Ja zeg ik.
Hoewel ik het hóe niet direct voor me zie.
Maar ze belooft langs te komen met het konijn in een kooitje.
Waarna ze het in de auto van de vriend zal zetten en dan óp naar het asiel waar zij, verwacht ze, vast zal gaan huilen.

Ik hoop dat ik het zelf droog houd.
Schuldgevoel leidt immers ook tot prik-oogjes.

Vogels

Ik heb een man op bezoek, hij zit in de gemakkelijke stoel met zijn rug naar de tuin.
Ik zit op de bank en heb zicht op de tuin.

Ik vertel dat ik dit jaar veel tuinvogels trek, nóg meer dan andere jaren.
Eigen schuld, zegt hij, die het blijkbaar opvat als een klacht (ik bedoelde het als ‘conversatie maken’ en ‘leuk!’).

Mijn sputteren maakt geen indruk, hij pakt breed uit over dat ik (te) veel aan mijn bomen hang: halve kokosnoten met vet-en-lekkers, mezenbollen, pinda’s.
En op de grond ook nog gevarieerd graan van -uiteraard- zeer goede kwaliteit.

Ik vertel over mussen en mezen en spreeuwen en nog zo wat.
Ik wijs naar áchter hem, waar op dat moment zo’n vijftig vogels (ongelogen!) zich te goed doen aan van alles.

Hij weigert te kijken.
Hij gelooft het wel.
En: eigen schuld (nogmaals: Ik Klaag Niet!).
Een verklaring heeft hij ook: de vogels vertellen het elkaar – zodoende.

Zelf voert hij ook vogels.
Op een klein beschut plekje onder zijn veranda.
Daar komen een paar mezen en vinken en een roodborst.
Géén spreeuwen laat staan kauwtjes.
Die kunnen daar niet bij.

We zitten duidelijk niet op dezelfde golflengte.

Loeki

Dit is Loeki.
Loeki is het tweelingzusje van mijn Lexje Babypoes.

Loeki woont next door.
Hier ligt ze op de vensterbank van mijn achterkamer.

Ik maak een foto en stuur die aan haar slaaf met de tekst ‘de op één na leukste kat van Grootschermer’.

Loeki is graag hier.
Om te stoven op mijn verwarming.
Om te snacken van de Perfect Fit en de Purizon Lam+Vis.

Wanneer ze me buiten tegenkomt, geeft ze af en toe mijn been een kopje.
Binnen kriijg ik niet eens oog-contact,

Never mind.
Als Babypoes 2 (zoals ik haar noem wanneer we onder ons zijn), maar gelukkig is.

Bankje

Ooit had ik in de achtertuin een bankje waar vanaf ik kon uitkijken op de ren van Cleopatra en Marcus Anthonius en op de Eilandspolder (met andere diertjes).
Bankje stortte in en het volgende bankje óók.

Iemand adviseert me een prachtig, stevig nieuw bankje dat goed zal blijven totdat ik (bijna) dood ga.
Bankje, loodzwaar en stevig, arriveert.
En wordt bekleed met wat ooit een dekbed op een ligbed was.

Ik geniet er even van, loop dan de tuin in, kom tien minuten (max) later terug en… er is op gekakt.
En niet zo’n beetje.

Geen bekleding dan maar.
Wat de vogeltjes niet weerhoudt en wat ik ze ook niet kan verwijten: wie op meerdere plekken in de tuin voedzame hapjes aanbiedt, moet niet verbaasd opkijken als er poep uit de kontjes komt.

Zodat ik nu vooral naar het bankje kijk ipv erop te zitten.

Geen zorgen!

Dicht achter mijn huis, deels tussen stenen, staat een plant met kleine roze bloemetjes.
Bijen lusten er pap van en hommels doen of ik ze speciaal voor hén heb aangeplant.

Terwijl ze spontaan uit het niks zijn gekomen.
En elke winter verdwijnen.
Om elk voorjaar terug te komen.

Volgens mijn tuinman is het de springbalsemien.
Opgezocht en geschrokken want dat is een invasieve exoot!
Klopt het wel? want die kan 2 meter worden.
Deze wordt hooguit 80 cm.

Speur en zeur en verdomd!
Het blijkt de Impatiens balfourii te zijn.
Aka Tweekleurig springzaad.
Ooit een ‘cottage-garden-plant’- hoe lieflijk wil je het hebben.

Niks invasieve exoot, niks uitroeien maar ‘welterusten lieve vriend’ zeggen wanneer hij dadelijk in winterslaap gaat: alles bovengronds takelt af maar zaden heeft hij zat geworpen.

Nu staat hij er nog pront bij.
Nog even.
Wanneer kletterende regens hem kapot slaan houdt het op.
Zelf doe ik niets zolang ik nog 1 hommel zie die af en toe komt lebberen.

Disclaimer

Ooit verkocht ik (o.a.) boekenleggers.
Deze bv.

Ik vond hem net terug en vroeg me af wat voor dier op het plaatje stond.
Zocht het op bij de kunstenaar, Steve Kushner, zélf.

En vond daar:
“Stephen Kushner was apolitical. But we want you all to know he is no relation to Jarad Kushner, the current advisor to, and son-in-law of Donald J Trump. And we are absolutely sure that he would never subscribe to either Jarad Kushner’s or Donald Trumps philosophies or actions.”

Maw: die man deugt!
En het dier (waarin ik een wolf meende te zien) is een beer.

‘Member’

In mijn herinnering bestond Nespresso al toen mijn man nog leefde, maar missch vergis ik me en was het er toen nog niet.

In elk geval koop en drink ik het al heel erg lang.
Geen wonder dus dat ik een paar jaar geleden te horen kreeg dat ik Ambassador Member was.
Het precieze voordeel daarvan weet ik niet maar bij elke mail werd dat breed aangekondigd alsof het op z’n minst ‘vlag uit’ betekende.

Nu laten ze me weten dat ik gewoon ‘Member’ ben.
Ik ben dus gedegradeerd.
Vermoedelijk omdat ik minder koffie bestelde.
Vorig najaar bestelde ik ivm ‘Kuuroord’ drie maanden helemáál geen koffie.
Dat kan het verklaren.

Stom-stom-stom.
In de ogen van Nespresso.
Logisch dat je dan een harde tik op de ‘nu ben je geen Ambassador meer!’-vingertjes krijgt.

Tis dat ik aan die koffie gewend ben en geen zin heb nu allerlei andere te gaan uitproberen.

Bram

Ik las een boek.
Niet die ene thriller waarin ik een jaar geleden begon (en die ik nooit uitlas), ook niet die andere die ik een maand geleden kocht (en waarin ik niet eens begon).
En evenmin het non-fictie-boek, aanschaf 3 weken terug, dat ook al niet open is geweest.

Het was Bram van Stichting Werkgroep Wolf Leusden.
Over het leven van Bram en mn de juridische strijd die om hem is gevoerd.

Wat ik knap vind: de goede uitleg van de juridische kant zonder in jargon of juist Jip+Janneke te vervallen.
Ook knap: de maar ietsje (terechte) boze gedrevenheid.
Geen verdraaien van de feiten voor zover ik kan nagaan.
Evenmin overdreven gejank.

Zelf zat ik aan het slot (ja! in 1 ruk in twee uur uitgelezen! ik!) met vochtige ogen.
Ik voel me machteloos en wou dat ik iets kon doen.
Hopelijk brengt het andere lezers wel tot actie.

Misschien zelfs *mij* wanneer het boek is ingedaald en ik een creatief moment krijg.

Worm

In het waterbakje voor vogels en egels tref ik iets aan dat me -ook vandaag- direct doet handelen.
Een dúnne, roze regenworm. Lengte hooguit 10 cm.
Hij ‘zwemt’.

Ik dénk: hij verdrinkt.
Ik keer dus voorzichtig het waterbakje om en wormpje glibbert weg.

Dit keer direct erna maar dus wel (relatief) snel internet geraadpleegd.

Google/AI: “Regenwormen komen na regenval of bij een hoge luchtvochtigheid naar de oppervlakte.
Ze gaan aan de wandel, zoeken vochtige plekken op en kruipen dan per ongeluk de waterbak in, waar ze helaas in verdrinken.”

Ik ‘vertel’ AI dat ik de worm uit het water heb gehaald.
Reactie: “Wat goed dat je de worm eruit hebt gehaald! Dat was absoluut de juiste beslissing.”
(lief, hè? zo worden mensen dus ‘vriendje’ met dat systeem)

Maar nog even over de worm. “Regenwormen hebben veel opgeloste zuurstof in het water nodig om via hun huid te kunnen ademen.
Stilstaand water verliest in rap tempo zijn zuurstof, waardoor de worm verstikt.”

En alsof dat nog niet erg genoeg is: “Als de worm sterft, begint hij direct te ontbinden.
Dit trekt schadelijke bacteriën aan en verslechtert de waterkwaliteit.
Vogels die uit het bakje drinken of erin badderen kunnen hierdoor ziek worden.”

Die laatste twee stukjes info komen overigens wél uit echte bronnen – AI citeert ze alleen maar.
En ik nu dus ook.

Slakje

Laatst zat een klein slakje klem tussen een paar draden verschillend hekwerk en ik wou het verlossen maar beschadigde zijn huisje.
Ik wou zeggen dat we allebei even erg schrokken maar dat is natuurlijk onzin: ik voelde me rot want schuldig, slakje ging vrijwel zeker dood.

Vanochtend doe ik de voordeur open en een ánder, ietsje groter maar nog steeds klein slakje blijkt zich aan de onderkant ervan te hebben bevestigd.
Krak doet het huisje.
Het enige dat ik kan bedenken is voorzichtig oppakken en in de struiken in de achtertuin zetten.
Op hoop van zegen.

Pas nu, begin avond, vraag ik google of ik dit anders en beter had kunnen doen.

Kort samengevat:
• Zorg voor een tijdelijk verblijf: Plaats de slak in een plastic bakje met luchtgaten.
• Geef extra calcium: Slakken hebben kalk nodig om hun huisje te repareren.
• Bied het juiste voedsel aan: Geef de slak verse groenten zoals komkommer, sla of wortel, zodat hij voldoende energie heeft voor het herstel.

Als je alle instructies goed opvolgt kán het zijn dat slakje na weken(!) weer een hersteld huisje heeft.
Gewoon buiten zetten wat ik deed komt neer op moord: slakje droogt uit (= geen fijne dood) of wordt opgegeten door een vogel – ook niet leuk.

Soms moet ik achteraf niet te erg nadenken, en al helemaal niet googlen.
Of meteen googlen en niet eerst doen.

Paars

Het is Paarse vrijdag.

Ik hoor (Radio 1) enge inbellers.
Een man is er zeker van dat vandaag jongetjes in meisjeskleren naar school moeten.
Uiteraard wordt dat door deskundigen weerlegd, maar of dat wat helpt?

Een maand of wat geleden was ik ergens waar in een wachtkamer de Donald Duck lag.
Leuk!
Ik las een verhaal over Dagobert. Willie Wortel had een prima beveiligings-systeem voor zijn geldpakhuis gemaakt.
Alleen oom D. zelf kon er nog in. Alleen moest hij even een profiel aanmaken.
Wat hij uiteraard vergat en toen werd het leuk.

Meteen na het lezen van het verhaal kom ik binnen bij de hulpverlener en vertel hoe leuk ik dat verhaal vond.
Zij niet.
Ze legt uit het niks de associatie met kinderen die op hun 5e al worden geconfronteerd met transseksualiteit.
Op school.
Schande.

Ik heb geen kinderen, ik kén ook geen kleine kinderen dus ik weet niet of wat ze zegt waar is.
Zij heeft die kinderen wel (gehad – haar kids zijn nu begin twintig) en ze praat erover alsof ze het zeker weet.

Zodat ze me bijna doet twijfelen.
Common sense houdt me nuchter.
Zodat me vooral bij blijft hoe fel en echt woest ze dit verhaaltje vertelde.

Dat van het profiel vond ze trouwens ook gelul.
Terwijl ik denk dat je niet vroeg genoeg kunt beginnen met computer-kundig worden.

Zucht

Ik heb een paar paddenstoelen in de tuin.

Via google kon ik ze niet duiden dus deed ik wat div sites me adviseerden: download Obsidentify.
Vanmiddag kiek ik 1 raadseltje via dat programma.
Het heeft er een hard hoofd in.
Het dénkt dat de paddenstoel voor 32% X kan zijn maar voor 33% ook Y dus…

Later binnen wil ik de plaatjes nog eens beter bekijken maar dat lukt niet.
Ik heb nl geen Obsidentify-account.
Die moet ik hebben om plaatjes te kunnen opslaan.
Wat ze me vertellen nadat ik er al wél mee heb gewerkt.
(lekker maken?)

Nu is een probleem met paddenstoelen dat de meeste een kort leven hebben, vaak maar een paar dagen.
Dus of déze er morgen na de regenbuien nog goed bijstaan, of ze er überhaupt nog staan…

En dan zeggen ze dat AI een rotzak is.

Geluk (nou ja)

Ooit, heel lang geleden, volgde ik op… was het Hyves(?) een aardige vrouw die vertelde over haar kinderen en als iets haar blij maakte, zette zij daarbij #grootgeluk.

Dit als inleiding op: ik slaagde er niet in mijn IB te betalen.
Niet omdat ik het geld niet bij mekaar kreeg geschraapt maar omdat ik er niet in slaagde over te maken.
Eerst: eigen fout. Want ik had me niet gerealiseerd dat ik meer moest betalen dan met de huidige daglimiet mogelijk was.
Die aangepast.
Toen lukte het nóg niet.

Foutmelding op foutmelding.
Scanner? herkende hij niet.

Tenslotte, vandaag, de Belastingdienst-website.
Scroll-scroll-scroll.
Betalen met Wero.
Ok.
Scanner.
Geen probleem.
U hebt betaald.

#grootgeluk!

Mild und Leise

Niet dat ik de rest van het jaar wel zonnetje-in-huis ben maar het najaar stemt me extra treurig.

Tien jaar geleden werd Roelof opeens zo ziek dat ik na 1 dag in Amerika alweer terugvloog. Een paar weken later was hij dood.
Hij was mijn enige en tevens laatste ‘bestie’ (wist toen nog niet dat je dat zo moest noemen). Veertig jaar elkaars beste vriend.
Daarna nog eens zo’n beste vriend(v/m) maken… mij lukt het niet.
En toen werd ik ook nog eens niet uitgenodigd op zijn begrafenis want die was ‘alleen voor familie’.

Over twee weken is de sterfdag van mijn moeder.
Zesenvijftig jaar geleden. Ze was 44 toen ze dood ging: kanker.
Mijn vader hield het daarna nog een jaar uit in zijn eentje. Op 10 december 1971 sloeg bij hem IJzeren Hein toe.

Toen ik mijn testament liet maken, vroeg de notaris wat er met mij moest gebeuren zodra het fatale lot had toegeslagen.
Ze bedoelde: een advertentie? Een ‘dienst’?
Nee, niks.

Wel, zei ik later tegen Roelof: draai de Liebestod.
Privé, denk ik dat ik bedoelde. Want een samenzijn waarop hooguit vijf mensen uit plichtsgevoel zouden komen opdagen, dat wou ik niet.

En nu?
Misschien kan ik instuderen samen met Lexje Babypoes.

Inrichten

Een mooi egelhok alleen is niet genoeg.
Je tuin moet verzamelmateriaal hebben, bij voorkeur gevallen bladeren, om het hok comfortabel in te richten.