Jeanne's Weblog

Over mezelf en andere dieren

Lezen

Er was een tijd, niet eens zo lang geleden, dat ik (behalve Netflix) twee hobbies had: lezen en puzzelen.
Puzzelen deed ik meestal samen met de kat die graag bovenop de puzzel-in-wording lag.
De laatste jaren was dat Loki.

Puzzelen komt er niet meer van, maar een paar weken geleden las ik een recensie van een boek dat me deed besluiten dat boek aan te schaffen.
Het gaat om het dagboek van Mensje van Keulen.

Volgens de recensie zou ik meteen worden ‘gegrepen’.
Maar ik sleepte me door de eerste 20 bladzijden heen en toen ik (eigenlijk vooral omdat het best een duur boek was) het boek toch niet weglegde maar dóórlas – ging ik me er vooral aan ergeren.
Wat een hoop ‘kijk mij eens’-gedoe, wat een hoop name dropping en (nog erger) namen suggereren bv door alleen een voornaam of achternaam te noemen.
Als je echt in het wereldje was ingevoerd wist je het dan wel – begreep ik uit die recensie.

Het erge is dat onze wereldjes in die tijd een beetje overlapten dus deels wist ik het idd maar erger: ik ging steeds nadenken ‘zou dat X zijn’?
Wat sommige anderen missch reuze spannend vinden maar ik niet.
Samengevat: 25 Euro down the drain want op blz 46 hield ik het voor gezien.

Winst

Mij maak je niet blij met een sneak peak op de nieuwe lente-mode en al helemaal niet met een nieuw voorproefje eruit.
Kleren zeggen me niets en andere luxe-dingetjes ook niet.

Mijn geld geef ik aan dieren.
Concrete dieren als die hulpbehoevend op mijn pad komen.
Zielige honden en geiten en ander grut (en natuurlijk vooral katten) die ik op Facebook ontmoet.

Vaste maand- en jaardonaties.
Dagelijks ad hoc minimaal 10 Euro (meestal meer).

Heel soms doe ik mee aan de FB-loterijen voor diertjes.
Ik win nooit iets (niet erg), ik koop trouwens ook weinig lootjes per keer wat de denkbeeldige kans op winst niet vergroot.

Nu een mail van iemand waar ik in de groep zit.
Koop lootjes! Dan maak ik kans op… een coole tattoo!
Eh.. Nou nee, dank u.

Where have all the unfollowers gone

FC laat je elke dag je herinneringen zien (= iets dat je ooit op dezelfde dag publiceerde).
Dat bericht is voorzien van de reacties-van-toen.
Van mensen met wie ik vaak geen enkel contact meer heb.
Soms check ik even of ze misschien dood zijn (en soms zijn ze dat ook).
Net zie ik een naam van iemand van wie ik vermoed dat ze me heeft ontvolgd al heb ik geen idee waarom dan.
Ik zoek haar op FB maar vind haar niet. Ik vermoed dat ze me dus niet alleen heeft ontvriend maar ook heeft geblokkeerd.
Nogmaals: geen idee waaróm.
Nu gezocht via google en.. Ze leeft nog en werkt (tromgeroffel) als *coach*.
“De rode draad in mijn leven is mensen vooruit helpen.”
Aha.

Idioot

Op Radio 1 wemelt het dezer dagen van de invallers ivm de Olympische Spelen.
Vandaag mag Astrid de Jong een poging doen ons Jurgen van den Berg even te laten vergeten.
Ze interviewt iemand over de kwaliteit van water en hoort dat we eenden geen brood mogen voeren want dat is slecht voor ze.

Echt? echt? neeeeee? echt??
Dat is nou helemaal nieuw voor deze dame!

Ik denk wel eens: ergens moet een giga steen zijn waar deze tiepjes onder bivakkeren zodat wat de rest van ons intussen al tientallen keren op het hart is gedrukt ze geheel ontgaat.
Waarvoor ze zich dan niet eens generen wanneer het kwartje keihard valt.

10 jaar geleden

Op deze dag tien jaar geleden kwam Loki bij me wonen.
Omdat hij in het vorige huis panisch was voor de hond.

Hier was hij er de eerste weken van overtuigd dat ik hem naar het leven stond.
Dat kwam goed.
Toen haalde hij zelfs een vriendinnetje in huis.

Op 24 juli vorig jaar ging hij dood.
En nee, de tijd vliegt niet.

DHL

Net voordat we besloten niet meer bij Amerikaanse bedrijven te kopen en zeker niet bij Amazon, plaatste ik daar nog een bestelling.
Bij Amazon.DE
Een hoop tictacs.
Genoeg om de rest van het jaar op te knagen.
Die zouden worden bezorgd tussen 3 en 5 februari.

Net denk ik: laat ik eens kijken hoever het pakje is.
Wat zie ik: DHL heeft het vandaag bezorgd om 13:21.
No way want ik was gewoon thuis en er is niemand aan de deur geweest.
Ook kreeg ik niet het gebruikelijke ‘de bezorger staat binnen een kwartier voor de deur’-berichtje.

Dus naar de website van DHL: “Staat op de track en trace dat je pakket is bezorgd, maar heb je het niet ontvangen? Vraag je naaste buren of zij je pakket hebben ontvangen. Je pakket kan altijd bij buren zijn bezorgd, ook als dit niet online te zien is.
Is je pakket niet bij de buren bezorgd? Neem dan contact op met de verzender. Bijvoorbeeld de webshop waar je de bestelling hebt gedaan. Die zorgt dat er een onderzoek naar je pakket wordt ingesteld bij DHL.”

Enkele buren zijn niet thuis, andere die het mogelijk om 13:21 wel waren zouden me beslist hebben geappt als ze het pakje hadden aangenomen. Op de website van DHL staat een handtekening die bedoeld is als ‘de mijne’ maar die dat helemaal niet is!
Amazon mailen dus maar.

En me instellen op 539 Euro door de drain.
(idd, ik dacht slim te zijn door zeer groot in te kopen)

Testing, testing

In het Kuuroord onderging ik eens wat psychologische tests.
Uit een artikel dat laatst in de krant stond (en waarvan ik de link nu niet meer kan vinden, sorry) begrijp ik dat men wou meten hoe het stond met mijn verstand.
Twee van die tests werden namelijk ook gebruikt in dat onderzoek.
1) de onderzoeker somt een hoop woorden op en probeer er 5 minuten later zoveel je kunt te reproduceren
2) noem binnen een minuut zoveel dieren als je te binnen schieten.

Van test 1 bakte ik niks. Nou ja: niet veel.
In test 2 was ik niet te houden. De onderzoekster verbaasde dat niks.
Ze noteerde niet eens met de hand mijn antwoorden maar zette meteen een bandrecordertje aan want ze had al voorzien dat deze dierenliefhebster ze mbt test 2 een poepie zou laten ruiken.

Conclusie? Die van de onderzoekers staat in dat artikel waarvan ik de link ben vergeten (wat vast ook weer iets -nadeligs- zegt over mijn hersentjes).
Mijn conclusie: over test 1 ‘geen idee’ maar de proefpersoon zal test 2 beter of slechter doen afhankelijk van het onderwerp waar ze voorbeelden van moet geven.
Had mij bv gevraagd om ontwerpers van hippe kleren en ik was lelijk door de mand gevallen.

Pestkop

Ik vond het vervelend te douchen in het kuuroord en deed dat dus wanneer ik een dag thuis was onder de eigen douche.
Bij 1 van die gelegenheden werd er opeens 3x hard op de badkamerdeur gebonsd. Uiteraard waren beide buitendeuren op slot maar door de jaren heen heb ik veel mensen een sleutel gegeven (bevriende buren, oppassers) en ik kreeg veel sleutels terug maar ja, een kopie is snel gemaakt.
Niet leuk maar ik dacht: waarschijnlijk eenmalig.

Een week later zag ik dat de drempel van de wc beneden, in het halletje tussen voordeur en woonkamer, van zijn plaats was.
Nu heb ik een huis dat ‘wel een likje verf kan gebruiken’ om het eufemistisch uit te drukken dus ik dacht: missch spontaan van z’n plaats geraakt.
Toch de wc-deur open gemaakt en daar zit Loeki, de kat van de buren (zusje van Lex) die had vernield wat ze kón vernielen (vloerbedekking, wc-rollen en ja, die drempel). Waar ik alleen maar blij om was want als ze dat laatste niet had gedaan, had ik haar niet gevonden.

Ik gebruik die wc nl vrijwel nooit (er is er ook nog 1 in de badkamer) en het kon maar 1 ding betekenen: iemand had met opzet die arme kat in de wc opgesloten waar ze ieg de hele nacht had gezeten – ik hoorde later dat ze zo lang was vermist.

Rot

Iemand deed dus rot tegen mij.
En rot tegen mij persoonlijk is 1 ding maar rot tegen een dier… wacht maar tot ik je te pakken krijg.
Ieg vast alle sloten laten veranderen die toegang bieden tot de buitenwereld.
Nu nog proberen de angst weer uit mijn lijf te krijgen.

Associaties

In het kuuroord waar ik een paar maanden vertoefde, woonde een oud echtpaar.
Zij schepte er genoegen in hem op zijn huid te zitten. Wanneer hij tijdens het eten af en toe wat wegdommelde, sprak ze hem streng toe dat hij *gezellig* moest zijn.
Hij nam soms wraak door wanneer zij de kamer verliet de deur dicht te duwen zodat zij er niet meer in kon.
Dan ging ze op die deur staan bonzen en zijn naam staan roepen: “Johnny! Johnny!”

Het deed me denken aan dat liedje van de geweldige Marlene Dietrich.

Wat me weer deed denken aan 1975 toen ze nog 1x optrad in Carré waar ik bij was met twee aardige mannen (nu allebei dood).

Jammer van die bontjas natuurlijk.
Maar verder: wat een geweldige vrouw.

Dood

Nu we het toch over de dood hebben: ik hield de media even niet zo goed bij en zo zag ik pas laat (nu) dat Diane Keaton én Robert Redford zijn overleden.
Tjee.
Ik zal niet zeggen dat ik ze zal missen (ze figureerden niet actief in mijn leven) maar er was een besef dat ze ergens wáren en dat was een goed besef.

Vandaag is Brigitte Bardot opeens dood en iedereen buitelt over elkaar heen want wat wás ze goed voor zeehondjes.
Over de doden blijkbaar alleen maar goeds want ze was ook ongelooflijk vals over homo’s en over moslims en gleed steeds meer af in de ravijnen van het rechts-radicalisme.
Daar wil ik het bij deze dode even bij laten.

Ook via FB

Sprak me aan omdat ik een vriendin verloor na kritiek op haar dochter die na lang wikken en wegen een dure rashond had aangeschaft

Waarom het me ook aanspreekt.

Ik zei eens tegen iemand: als Lexje dood gaat, hoef ik ook niet meer te leven.
Waarom zij zei: nee, dan gaan we samen naar het asiel en kies jij een kat van 15 jaar uit.
Dat vind ik een mooie gedachte.

Via FB

DAGGEDICHT – Willem Wilmink (1936-2003) – Troostlied voor wie met kerst alleen is
Troostlied voor wie met kerst alleen is
Wees niet zo bang voor kerst. Het zijn twee dagen,
dat is niet meer dan achtenveertig uur.
En uren, het ene vlug, het andere trager,
uren vervliegen op den duur.
Raak niet verloren in herinneringen,
wees toch een beetje wijzer deze keer.
Zing maar ‘Stille nacht’ als je kunt zingen,
want stil zal het zijn, die nachten. Zeer.
Zing in jezelf: ‘De witte vlokken zweven.’
Terwijl de regen langs de pannen ruist.
Het kind is niet in Bethlehem gebleven:
Het is naar Golgotha verhuisd.
Gedenk de dieren op de schalen en de borden,
die zitten meer dan jij in de puree.
Eten is beter dan gegeten worden
ook in de glans van Lucas 2.
Zeg ‘nee’ als mensen je te eten vragen,
want in een andermans gelukkige gezin
daar is de kerstboom enkel te verdragen
met een uitslaande brand erin.
Wees niet zo bang voor kerst. Het zijn twee dagen.

Lichtpuntje

Er is een commercial: sta stil bij de leuke dingen die dit jaar je heeft gebracht.
Camera zoomt in op mooie vrouw die wat ‘wegdroomt’.

Ik denk: ik ben me alleen bewust van nare dingen, vooral de dood van Loki.

Maar opeens besef ik dat er wel degelijk ook iets goeds is: Lexje aka Suzy, die ik aan Loki heb te danken.
Als zij niet vele jaren geleden op Loki verliefd was geworden, had ze nu niet hier gewoond maar nog steeds bij de buren bij haar zusje.

Lexje is een schat.
Vannacht bv ligt ze de hele nacht op bed in mijn armen hoewel om de een of andere reden de verwarming in de slaapkamer het niet doet en nu de harde wind op het slecht geïsoleerde huis staat is het daar stervenskoud.
Beneden is het wel warm en kun je op de vensterbank boven de verwarming liggen op een warm dekentje (wat ze nu ook doet).

Verder is ze natuurlijk gewoon ‘een kat’ die helemaal haar eigen leuke zin doet.

Merry Xmas

Ik zei het ongetwijfeld al eens eerder maar ik heb dus niks met Kerstmis.
Feestdagen iha zeggen me niks.

Op FB ben ik even nog minder actief dan hier, wat FB er niet van weerhoudt me het 1 en ander toe te sturen.
Bv deze herinnering.
Loki op een kerstpuzzel.
Ach gossie.

Kalfjes

Ik ben niet dol op (lees: heb gruwelijk de pest aan) mensen die vol zijn van zichzelf.
Zoals, ik noem maar iemand, Yvon Jaspers.

Als het kan mijd ik haar op de televisie maar gisteren viel ik per ongeluk in haar programma omdat het zat tussen Oogappels (wat ik wel kijk) en Pauw en De Wit (idem).
‘Kijk mij eens mooi en leuk zijn’-Jaspers bezoekt kritiekloos boeren in Texas.
Zoals een giga farm met kleine(!) kalfjes in afgezonderde hokjes waar via een fles vanaf de buitenkant melk aan wordt toegediend (hoezo sociaal wezen en moederliefde?!).

Het moet mij pijn om naar te kijken ook omdat ik bij elk geroofd kalfje denk aan de moeder die haar kind is afgepakt.
En aan Wakker Dier die met vergelijkbare filmpjes ons afraadt produkten van Campina te kopen. Omdat moeder en kind daarvoor ook zo worden gemarteld.

“Is hier geen Partij voor de Dieren” stelt Jaspers een vraag die mogelijk is bedoeld om zeikerds zoals mij te paaien – zonder dat ze er een vraag laat staan kritiek aan koppelt.
Nou, er is zoiets als Peta, zegt de boerin – einde onderwerp.

Ik zeg maar zo etc anders ga ik met zeer onbetamelijk taalgebruik heel hard vloeken.

Memoriam

Ik heb een google alert op mijn naam staan. Al heel lang en ik ben vergeten waarom ik het heb ingevoerd.
Misschien in de hoop op een positieve recensie. Zoals als bij Anja Meulenbelt (die ik heel hoog heb) maar ik ben nooit verder gekomen dan dat iemand een van mijn boeken via marktplaats aanbiedt.

Vandaag krijg ik bericht dat iemand bij google heeft gezocht naar mijn naam en dan ‘In memoriam’.
Klik.

Een naamgenote die als roepnaam Jenny had blijkt een jaar geleden te zijn overleden.
Ze was toen 92 jaar en weduwe en een hoop mensen rouwen om haar maar wat ik lief vind: “Haar trouwe viervoeter Pitou” en dan een afdruk van een hondepootje.

Ik denk dat Lexje aka SusieQ (baby I love you!) het ook vervelend zou vinden als ik dood ging maar ze zou er niet aan hechten om in mijn rouw advertentie te worden vermeld – bovendien heb ik bij de notaris laten vastleggen dat ik geen advertentie hóef (zonde van het geld).

Blijft natuurlijk de vraag wie in google heeft gezocht op mijn naam in combinatie met ‘is dood’en waaróm.