Ik moet iets ophalen bij de notoir slechtste apotheek van heel Nederland.
Het betreft medicijnen waarvoor de oogarts ze twee dagen geleden een recept stuurde.
Drie doosjes oogdruppels Cosopt.
Omdat dat grote, langwerpige doosjes zijn, moet ik die gewoonlijk halen aan de balie.
Niet nu.
Nu zijn ze gepropt in de Afhaalautomaat buiten.
Met grote moeite forceer ik een doosje eruit.
Een aardige vrouw (die wat groter is) doet ook een poging maar zinloos.
Kluis zet zich klem op doosje twee.
Aardige vrouw belooft op te letten terwijl ik binnen hulp ga vragen.
Balie-meisje kijkt niet eens op.
Maar vijf minuten later: ándere assistente komt buiten, zet bijna onmenselijk veel kracht en overhandigt zonder een woord te zeggen de resterende doosjes.
Waarna ze zich met strak smoel afwendt en terugloopt het gebouw in.
Ik dank aardige vrouw uit de grond van mijn hart.
Zij vraagt mij of ik ‘kan omgaan met een computer’.
En adviseert me over te stappen op Nationale Apotheek.
Zoals zij ook deed na mm problemen hier.
Wat ik voor me blijf zien behálve mijn onbereikbare, klem zittende medicijnen: dat valse wijf dat niet eens even “sorry” uit haar arrogante bek kon krijgen.






