Jeanne's Weblog

Ik ben dol op vogels, besteed een groot deel van mijn inkomen aan vogelvoer.
Een deel is niet (meer) bang voor me, maar dat is wat anders dan in de houding gaan staan en zoet even poseren.

Terwijl ik op FB een paar vrienden heb die er wél in slagen geweldige vogelfoto’s te maken. Daar kijk ik dus graag naar, maar wel met een ietsje afgunst.

Deze foto maakte ik vanmiddag vanuit de slaapkamer, dus door glas.
Er valt een hoop op af te dingen maar ik ben er blij mee en specht is niet gestoord dus tot op zekere hoogte ‘everybody happy’.

Ik merk dat ik defensief wil beginnen met iets als ‘ik ben geen taalpurist’.
Wat ik idd niet ben en ik maak zelf ook taalfouten die ik me soms aantrek en soms ook niet.
Maar er is 1 ‘dingetje’ waar ik echt niet tegen kan en mijn ergernis groeit naarmate ik het vaker tegenkom.

Dat is ‘me’ als in ‘me zusje’ ‘me voet’ ‘me jurk’ – nou ja, noem maar op, alles waar een normaal Nederlands sprekend mens ‘mijn’ of ev ‘m’n’ zou gebruiken.

Ik wend me tot google, hoewel dat niet echt nodig is, ik wéét wat correct is en wat niet.
Toch vind ik daar nog iets dat me verrast.

Taalkundige Peter Arno Coppen denkt dat de jeugd onbewust een nieuw systeem aan het invoeren is.
Het woordje ‘me’ zou in dat systeem een mentale handeling aanduiden, net als in Ik bedenk me en Ik stel me voor.
Omdat ‘beseffen’ een mentaal proces is, is het logisch dat daar ‘me’ bij hoort.

O got.
(en ja, ik wéét dat dat evenmin fatsoenlijk Nederlands is en ik hád ook ‘oh Brother!’ kunnen zeggen maar dan was het weer een anglicisme geweest).
Misschien maar afsluiten met iets als ‘nou ja, lamaar’.

In het Kuuroord werden we soms op iets getest.

Er was een vraag die ongeveer luidde: hebt u het laatste jaar iets aangeschaft waar u niet mee overweg kunt.
En jawel: de magnetron.

Ik hád een oude combi magnetron-oven die alles kón en waarmee *ik* alles kon, maar die ging kapot.
Kocht toen een nieuwe, simpele, want ja, je hoort zo’n ding te hebben.
Had alleen nooit zin me erin te verdiepen.

Hun conclusie: ik kan niet omgaan met nieuwe, gecompliceerde artikelen.
Wat weer leidde tot verdergaande conclusies die ik nu maar even laat.

Maar ik kan heel goed omgaan met mijn PC (nou ja, zo goed als de meeste mensen, tuurlijk loop ik wel eens ergens tegenaan) en met mijn laptop en mijn phone en mijn e-reader en mijn bridge camera en mijn fotobewerkings-software en mijn tekstbewerkings-software en nog zo wat.
O ja, autorijden kan ik ook, in de eigen auto en in Amerikaanse huur-automaten.

De conclusie hád dus ook kunnen zijn: ze maakt zich eigen wat ze interessant vindt en koken interesseert haar totaal niet.
Opwarmen doet ze daarom liever ‘gewoon’ in de koekenpan dan zich te verdiepen in de nieuwe microwave.

Maar dat leren ze blijkbaar niet in de opleiding.
Dat iets kan zijn wat het lijkt.

Ik heb tussen de 5 en 10 jaar les gegeven op een HBO.
Ik stel me voor dat ik mijn leerlingen dit fragment uit een radioreclame zou voorleggen:

“Je vader leest iedere ochtend de krant. Met een kop koffie.
En een beetje gemopper over de politiek.
Je moeder ontbijt in haar kamerjas. Met een croissantje.
Zonder haast.”

Waarna ik de vraag in de groep gooi wat hier niet klopt.
Als het goed is springt men collectief op, briesend van verontwaardiging.

Mochten ze – ook collectief – vervallen in niet-begrijpend zwijgen, dan heb ik in de lessen tot dan toe iets vreselijk verkeerds gedaan.

Een bedoeling van het Kuuroord was ‘zo min mogelijk prikkels’ althans van anderen dan van het Kuuroord zelf.

Dus had je een kleine kamer met een smal eenpersoonsbed, een tv met 1 kanaal (als je daarvoor betaalde) en dat was het dan.
Geen tablet of laptop tenzij je die altijd, ook onder de douche, in de armen geklemd hield. Want er was geen kastje om die veilig in op te sluiten.
Niets was af te sluiten: niet je kast en ook niet je kamer zelf.

Toen ik Radio 1 echt heel erg begon te missen en ik daarom een transistor wou aanschaffen, besprak ik dat (uiteraard!) eerst met de leiding.
Het mócht maar… ze waarschuwden me geen duur exemplaar te kopen want: er werd daar gestolen.
Als de spreekwoordelijke raven kan ik er inmiddels aan toevoegen en *niet* door de mede-patiënten maar door het personeel.

Wanneer bij een patiënt iets was verdwenen was de huichelachtige reactie steevast “dan zou ik nog maar eens goed zoeken”.
Bij mij verdween in de maanden dat ik er was alleen een mij geschonken doosje bonbons. De (goedkope) transistor werd blijkbaar niet interessant gevonden.

Zei ik al dat het daar niet zo ‘leuk’ was?

Eens had ik een webwinkel en ik regelde alles bekwaam, artikelen online zetten, geld binnenhalen, bestellingen verzamelen, pakjes maken en verzenden.
De afgelopen jaren deed ik mee met dierendoelenveilingen wat ook ’gedoe’ is maar ik redde het.

Sinds het Kuuroord besloot ik het kalmer aan te doen.
Wat een enkele keer leidde tot dankbaarheid maar al snel werden mijn goed bedoelde en door mij best duur betaalde acties taken for granted.

Bovendien blijk ik in ‘meedoen maar kalm en op enige afstand’ een kluns te zijn.
Ik schreef er al wat over en kan er sinds gisteren aan toevoegen: iemand die zeven dure, zeldzame, in perfecte staat verkerende magneten naar Frankrijk wilde laten sturen.
Ik vroeg € 50 (nog steeds een weggeefpijs) maar zij rekende verkeerd/anders en kwam uit op € 20.

Slappe ik zegt dan niet dat we ‘zo niet getrouwd’ zijn maar gaat akkoord, neemt de verzending (10 Euro) ook nog eens voor eigen rekening en stort de volle 20 Euro door aan het goede doel in kwestie.

Goed voornemen: stoppen met die veilingen hoe goed de doelen ook zijn.

Als je niet op Facebook zit maar wel benieuwd bent wat ik vandaag daar aanbied: dit is het FB-postje

“Lieve poes Fien van Martine Borst is nog steeds ziek en heeft dus dringend onze financiële hulp nodig – zelfs aardige dierenartsen werken niet voor niets.
Dus bied ik bijzondere artikelen aan om Fien te helpen.
Vandaag een mooi zeepje van Alpaca Keratine (je kunt kiezen uit citroen en lavendel).
Deze keratine komt voor 100% uit alpacawol, verpakt in een milieuvriendelijk organza zakje.
Dus ook leuk als kadootje.
Gekocht bij dat fantastische Het Land van Kempers, door mij (daarna, maar nog steeds nieuw) aangeboden voor € 5 *incl* verzendkosten = € 4,35 die porto maar die neem ik (voor Fien!) voor mijn rekening.”

Dit is  Fien (even klikken) en dit is het zeepje (dat in de winkel € 6,95 kost *plus* verzendkosten)

Ooit had ik een redelijk succesvolle webwinkel waar ik vooral klein(er) spul verkocht.
Toen verhoogde PostNL de verzendtarieven zodanig dat de klanten die niet meer wilde betalen en even overwoog ik ze dan maar voor mijn rekening te nemen, maar ja, dat zou ‘toeleggen’ worden dus niet lang erna ging de winkel ter ziele.

Een tijd niets gedaan en toen ontdekte ik de goede-doelen-dieren-veilingen op Facebook.
Er spullen opgezet, artikelen toegezonden.
Vooral dat laatste na mijn verblijf in het Kuuroord omdat ik niet de energie had een eigen deel van de veiling met fotograferen en verleidelijk beschrijven voor mijn rekening te nemen.

Eerst ruzie met een vrouw met wie ik al eerder in zee was gegaan en die ik kende als wat ‘bot’ maar ik had de illusie dat ze dit keer aardig(er) zou zijn.
Niet.

Toen de ruzie die ik al beschreef, met de vrouw die blij was dat ze zich tijdig had gerealiseerd dat ik de Bitch from Hell was.

Vannacht droom ik (letterlijk! Niet als in ‘fantaseer’) dat iem me prijst omdat ik zulke geweldig leuke magneetjes te koop aanbied en zo perfect de levering afhandel – en nog wat van die dingen.
Helemaal blij word ik wakker en onwillekeurig denk ik aan de derde veiling die ik mogelijk zou kunnen aanschrijven om ze te helpen.
Ik zie ervan af.
Iets met ezels en stenen.